Zakażenia jelitowe wywoływane przez drobnoustroje chorobotwórcze są jednym z najczęstszych problemów w praktyce lekarskiej. Główną ich przyczyną pozostaje brak przestrzegania podstawowych zasad higieny - zaniechanie mycia rąk, spożywanych owoców, warzyw oraz picie skażonej chorobotwórczymi bakteriami lub ich toksynami wody.

Pierwszą reakcją obronną organizmu na zatrucie są wymioty. W sytuacji zakażenia bakteriami, gdy przekroczą one pierwszą ważną barierę w przewodzie pokarmowym, jaką jest sok żołądkowy i przedostaną się do jelita cienkiego, dochodzi do ich namnożenia. Bakterie przylegają do komórek nabłonka jelitowego, ograniczając wchłanianie. Konsekwencją tego jest biegunka.

Czym właściwie jest biegunka? Biegunką lekarze określają stan, w którym dochodzi do zwiększonej liczby płynnych lub półpłynnych wypróżnień w ciągu doby. U dorosłego człowieka liczba ta wzrasta powyżej 3 wypróżnień, z kolei u dzieci stan ten ma miejsce, gdy liczba wypróżnień zwiększy się w porównaniu z okresem, w którym dziecko było zdrowe.

Spośród biegunek wyróżniamy biegunkę osmotyczną, związaną z obecnością w jelitach substancji „wyciągającej” wodę np. pektyn zawartych w śliwkach czy otrębach owsianych; biegunkę sekrecyjną, spowodowaną bakteriami oraz wirusami wytwarzającymi toksyny; biegunkę związaną z motoryką jelit, występującą najczęściej w stanach stresu, kiedy pokarm jest przesuwany bardzo szybko, a jelito nie nadąża prawidłowo strawić, osuszyć i uformować kału oraz biegunkę inwazyjną. To najgroźniejszy typ biegunki. W kale pojawia się krew, śluz, mogą także występować bóle brzucha, głowy, gorączka oraz inne objawy ogólne. Biegunka inwazyjna pojawia się wtedy, gdy przewód pokarmowy staje się wrotami zakażenia dla bakterii lub pierwotniaków. Mikroorganizmy te dostają się do krwi i rozprzestrzeniają po całym organizmie.